PINKPOP 40 JAAR / 41e EDITIE
2010 Updated 4 april 2012
Datum: 28 mei t/m 30 mei 2010
Acts: zie programma  Info voor Landgraaf bezoekers

Locatie: Megaland Landgraaf

Entree: 3 dagen met camping kost dit jaar € 140,00. losse dagkaart kost € 75,00 (v.v. prijzen excl. servicekosten €5,00, de voorverkoop start zaterdag 12 december 2009 om 10.00 uur.)
Bestel je kaartjes via internet in Nederland, België en Duitsland
Natuurlijk wel ff goed checken dat je originele kaarten koopt. HIER garanderen ze in ieder geval 100% echte kaarten.

Weer: zonnig en lekker warm, bekijk hier de verwachtingen
Toeschouwers: ??.000

Presentatie: Giel Beelen en Eric Corton

BELANGRIJKE OPROEP!!!
Heb jij als pinkpopbezoeker mooie foto's gemaakt van de bands en artiesten,
en wil jij dat deze vereeuwigd worden op deze website verzoek ik je om op te nemen
BELANGRIJKE OPROEP!!!
Recencies vrijdag  Recencies zondag  Statistieken  Krantenartikelen  Pinkpop DVD's  Veel online videoclips  Meer online videoclips  Setlists

Pinkpop dag 2, een verslag door Pieter Lustig
Pinkpop dag 2 was muzikaal gezien misschien wel de dag waar ik het meest zin in had. Toen we wakker werden begon de dag gelijk al goed, de zon scheen! En hoe!? Het was super lekker weer ’s ochtends! Het programma begon pas om 1 uur en we waren al om negen uur wakker, genoeg tijd dus om rustig te ontbijten, koffie te drinke, wat na te praten over pinkpop dag 1 en lekker van de zon te genieten.

Na een rustige start in het zonnetje starten we Pinkpop dag 2 met Moke en het Metropol orkest! De meningen waren op voorhand verdeeld over wat men hiervan moest verwachten. Sommige vonden het maar niks dat een pop/rock band samen met een orkest speelden. Persoonlijk leek het mij onwijs gaaf! En dat was het wat mij betreft ook! Er zat een mooie balans en samenspel tussen de band en het orkest! Persoonlijk hou ik altijd erg van het geluid van de (bas) schuiftrombone, dit is een bepaalde rauwe klank die ik niet kan uitleggen. Als je hem eenmaal een keer gehoord hebt zul je hem wel altijd herkennen. Deze was in combinatie met de basgitarist duidelijk en lekker aanwezig wat voor de nodige power zorgde. Het was overigens grappig om te zien dat het voor de leden van het metropol orkest ook een leuke ervaring was. Terwijl wij foto’s van hen maakten, maakte verschillende leden van het Metropol orkest weer foto’s van ons! Naar het eind van het concert werd er nog even een gave saxofoon solo weggegeven, wow die was echt vet kikken! Na afloop van het optrede van Moke waren de meningen toch wel wat bijgesteld en vond iedereen het toch wel gaaf!

Vervolgens hebben we even stevig technisch geluncht met een patatje, hamburger, en een frikadel. Vervolgens wilden we door gaan naar Cymon en Kypski, het gras lag echter zo lekker, de zon was lekker warm, dat we alle vier even in slaap waren gevallen. Hierdoor hebben we slechts alleen het eind van dit optreden kunnen zien. Wat overigens wel heel goed klonk met de blazers sectie erbij. Waar o.a. Kyetman ook aan mee deed. Vervolgens hebben we een stukje van Destine gezien, wat zeker de moeite waard was!

Vervolgens gingen we door naar Caro Emerld. Ik was benieuwd naar haar show/performance. Ik had zowel positieve als negatieve verhalen over haar gebruik van een dj in haar optreden gehoord. Was dus benieuwd hoe dit was. Ik moet zeggen, ik denk dat ze helemaal klaar is voor de HMH. Ze gaf een goede show, goede muziek (mede ook door de band, wat een blazers sectie zeg!!!!) en de dj viel mij absoluut niet tegen. Ik snap dat sommige mensen het klassieke beeld van een drummer missen en misschien dat een drummer iets meer in het plaatje zou passen en iets meer show zou kunnen maken. Aan de andere kant vond ik het wel vet, een old school bezetting met gitaar, toetsen, blazers en een dj erbij. Gedurfd maar gaaf al zeg ik het zelf. De twee saxofoon spelers maakte een leuke show van hun optreden. Jammer dat de trompetist geen microfoontje op zijn kelk had, en daardoor steeds redelijk stijf voor zijn microfoon moest blijven staan. Hierdoor was hij af en toe een beetje een ‘buitenbeentje’.

Vervolgens was het gelijk door naar John Mayer. Leuke relaxte muziek. Vooral de gitaarsolo aan het eind van zijn laatste nummer was een leuke show. Maar geld uitgeven voor zijn concert (wat overigens nu blijkt zonde was omdat het is afgezegd) zal ik niet snel doen. Niet omdat ik het geen goede muziek vind, maar meer omdat het niet echt mijn muziek is.

’s Avonds was het tijd voor de afsluiting van dag 2, Greenday. Ik ben geen enorme fan van Greenday, ken ook niet al hun nummers, maar de hits uiteraard wel. We hadden een mooi plekje precies in het midden van het podium, op redelijke afstand van het podium. Ik had eigenlijk vrijwel geen verwachtingen van het concert. Maar wat een feest maakt Greenday ervan! Fans op het podium, fans die stukjes mogen zingen (die jongen met het groene haar kon trouwens echt goed zingen!) grappen en grollen en veel, heel veel interactie met het publiek. Het ‘Heeeey hooooo’ was door het hele concert een rode draad, en werd ook vrijwel altijd enthousiast beantwoord door het publiek. Greenday had er zin in en bleef lekker lang door gaan. Zelfs na meerdere toegiften (this is realy realy realye the last song) bedacht zanger Billy dat hij nog wat ballads moest doen, dus speelde hij nog even akoestisch een aantal klassiekers. Dat het regende maakte tijdens dit optreden even niets uit, volgens mij had niemand er echt last van. Eigenlijk merkte we het pas toen we terug naar de camping liepen en het weer droog was. Op de camping aangekomen hebben we nog even een lekker biertje genuttigd, sigaartje gerookt, broodje gegeten lekker gezeten, geouwehoerd totdat het weeeeeer begon te regenen, een mooie gelegenheid vonden wij zo om maar is de tent op te gaan zoeken. En owwww wat slaap ik altijd lekker met dat gedruppel, ik vind dat altijd heerlijk, en sliep dan ook onwijs snel.
Pinkpop dag 2 was een dag met een paar mooie kippenvel momenten!
Bron: Weblog Pieter Lustig


Moke & Metropole Orkest

Everything, Everything slaagt er vandaag niet in
MUZIEK: De cameraman voor op het podium tikt met zijn hand mee op de muziek, maar doet dat jammerlijk uit de maat. Everything Everything is dan ook niet het doorsnee boem-pats-boem-Britpopbandje waar je gedachteloos op kunt meedeinen. Dit viertal uit Manchester speelt graag met tempo, switcht daarin verraderlijk snel en subtiel, en de stem van zanger Jonathan schiet van hoog naar laag, maar laat vandaag horen dat hij dat heel bekwaam kan. Vorig jaar december werd de albumloze band geselecteerd voor de BBC Sound 2010, gebaseerd op drie singles, waaronder de meest geslaagde Suffragette Suffragette. Slimme muziek wordt het wel genoemd, ook door de band zelf.

PLUS: Halverwege bedankt de bassist het publiek dat ze met zoveel zijn. Het is inderdaad drukker dan bij bijvoorbeeld The Black Box Revelation gisteren, een band die, hoewel eveneens jong, al wat langer meegaat. Ze beginnen meteen met Suffragette Suffragette, wat een zeer goede keuze is, omdat dit nummer, samen met nog zo'n drie nummers verspreid over de set, toch wel tot het beste werk behoort. Het zijn die nummers waar hun postpunk-invloed goed is te horen en de tempowisselingen zo subtiel zijn, dat het geheel veel meer één liedje blijft. De zang van Jonathan blijkt een van de sterkste punten te zijn en het optreden eindigt in een verrassend positief bombastische afsluiter met een mooie samenzang.

MIN: In het huidige muzieklandschap, waarin volgens NRC de evergreens ontberen, lijken we te snakken naar de Next Big Thing die ons deze wel kan leveren. Bij een eerste bescheiden hitje krijgt een band al snel dit predicaat opgespeld, zoals nu bij Everything Everything gebeurt. Ook Jan Smeets springt op de hype wagon door ze de nieuwe sensatie te noemen. Live blijkt Everything Everything een paar goede nummers te hebben, maar voor de rest vist de band teveel in eigen water en verdrinkt uiteindelijk in moeilijkdoenerij. Een 'ander' geluid willen neerzetten is een hoffelijk streven, maar bij Everything Everything ligt het er net iets teveel bovenop.

CONCLUSIE: Het Nederlandse Go Back To The Zoo zit in een vergelijkbare schuit als Everything Everything: albumloos en met slechts twee singles op zak is ook om deze band al veel te doen. Toch staan zij nog niet op Pinkpop. Wil je als festival een risico nemen met nieuwe bands, doe dat dan toch vooral met hen. Everything Everything kan de hype niet waarmaken. Het is een aardig bandje met doordachte muziek, maar zeker niet de nieuwe sensatie. Mijn voorspelling is dat Everything Everything de status van leuk London Calling-bandje (waar ze eerder dit jaar speelden) niet zal ontstijgen. Dat maakt ze niet per se slecht, de band heeft immers niet zelf de hype gekozen.
CIJFER: 6,5 door Fiona Fortuin (3voor12-VPRO)


Ryan Shaw
MUZIEK: Ryan Shaw kent zijn klassiekers. Hij zingt er maar liefst drie, die grofweg aangeven waar hij zichzelf graag positioneert. Eerst Jimmy Cliffs slijper Many Rivers To Cross, halverwege Curtis Mayfields gospelsoulklassieker People Get Ready en tot slot Michael Jacksons Man In The Mirror. Man In The Mirror ja. Voor de een absolute klassieker, voor de ander een kant van de King Of Pop die je beter kunt doodzwijgen. Vooruit, Man In The Mirror, oké, maar Heal The World en Earth Song gaan echt te ver. Ryan Shaw kiest zonder knipogen volmondig voor die hand-in-hand-voor-de-wereld-mentaliteit en prijst MJ ervoor. Als hij het kon betalen had hij waarschijnlijk ook een engel en een wereldbol uit de coulissen neer laten dalen.

PLUS: Een orkaan van een stem, belooft presentator Eric Corton en daar heeft hij gelijk in. Ryan Shaw is simpelweg een goede zanger. Niet meer, maar zeker ook niet minder. Zonder enige moeite kan hij van laag naar hoog, wat hij dan ook niet nalaat. Natuurlijk zijn er de call-and-response momentjes en krijgt Shaw de handjes omhoog. Veel bezoekers laten het zich graag aanleunen, deze muziek waarvoor het positieve maar ook nietszeggende woord 'lekker' bedacht lijkt.

MIN: Maar wat heeft Shaw nog meer te bieden buiten die drie covers, twee korte en niet al te speciale jams en die hit? Niet zo veel eigenlijk. Een nogal clichématig, zalvend liedje genaamd We Got Love, waar de band zelf nogal hard op gaat. Liefde tussen man en vrouw, en God is liefde. Veel liedjes worden ontsierd door lelijke gitaarsolo's en bas-tierelantijntjes. De band is professioneel (een hi-hat vervangen tijdens het spelen? Geen probleem!), maar ook wat passief. Vooral die reusachtige bassist met zijn lome blik, die strak begeleidt, maar de frontman best een schop onder zijn reet mag geven. Mocht het succes aanhouden, dan zou een investering in een blazerssectie geen kwaad kunnen, want saaiheid en eenvormigheid liggen op de loer. En doe me een lol, begin niet aan dat kinderkoor.

CONCLUSIE: Het verschil tussen een goede zanger en een goede artiest wordt vandaag treffend geïllustreerd. Technisch klopt het helemaal, maar er is met gemak een dozijn soulzangers op te sommen die hun verhaal beter voor elkaar hebben.
CIJFER: 5 door Atze de Vrieze (3voor12-VPRO)


C-Mon & Kypski

Kitty, Daisy & Lewis

Destine

Mando Diao

Caro Emerald

Biffy Clyro

Editors

2 Many DJS

John Mayer

Greenday

Advertorial



Startpagina
© design door J. Wertz 2000-2012
 print deze pagina