1997 Updated 28 juni 2009
Datum: 17-19 mei 1997

Locatie: Megaland Landgraaf

Entree: 110,00 drie dagen incl. camping (maandag 65,00)
Weer: zonnig en warm (regenhoos op zondag)
Toeschouwers: 49.200
Presentatie: Jan Douwe Kroeske en Bram van Splunteren en Marco Roelofs

BELANGRIJKE OPROEP!!!
Heb jij als pinkpopbezoeker mooie foto's gemaakt van de bands en artiesten,
en wil jij dat deze vereeuwigd worden op deze website verzoek ik je om op te nemen
BELANGRIJKE OPROEP!!!

Programma:
Zaterdag 17 mei:

Noodpodium	Tent
18.30-19.15 Republica	18.00-18.40 Cooler Than Jesus
19.45-20.35 Marilyn Manson	19.00-19.45 Johan
21.05-22.05 Korn	20.15-21.05 Death In Vegas
	21.30-22.30 The Roots

Zondag 18 mei

Noodpodium	Tent
13.00-13.50 Limp Bizkit	13.45-14.35 Beth Orton
14.30-15.30 Placebo	14.35-15.30 DJ L. Dopa
16.15-17.15 Descendents	15.30-16.30 Lamb
18.00-19.00 Rammstein	16.30-17.30 DJ Lady Aida
19.30-20.30 Osdorp Posse	17.30-18.30 Faithless
21.30-22.30 The Orb	18.30-20.30 DJ Hype
	20.30-21.30 System 7
	21.30-22.30 DJ Lady Aida

Maandag 19 mei:

Zuidpodium	Noodpodium	Tent
10.30-11.15 Fountains Of Wayne	11.15-12.00 Nada Surf	11.15-12.05 Cake
12.05-13.00 Silverchair	12.30-13.15 Eels	13.00-13.50 Skik
14.00-15.00 The Gathering	13.45-14.35 Supergrass	15.00-15.50 Dodgy (i.p.v. Red Snapper)
15.50-16.50 Kula Shaker	15.15-16.15 Tracy Bonham (*)	16.50-17.45 Morphine
17.45-18.45 Osdorp Posse	17.00-18.00 Counting Crows	18.45-19.30 Atari Teenage Riot
19.30-20.45 Live	18.45-19.45 dEUS
21.30-22.30 Beck	20.45-21.45 Bush

Alle dagen: Jim Rose Circus Side Show
Tussen de optredens: John, DAB, Gijsbert, Mad Ed

Media  Verslag

Pinkpop op losse schroeven
Van een onzer verslaggevers - AMSTERDAM, woensdag
Het 28e Pinkpop-festival in het Limburgse Landgraaf staat op losse schroeven.
Het oudste openlucht-popspektakel van Nederland, dat traditiegetrouw in het Pinksterweekeinde wordt gehouden, krijgt wellicht geen vergunning. Dat bleek gisteren tijdens de behandeling bij de Raad van State in Den Haag van de door de gemeente Landgraaf afgegeven milieuvergunningen voor het bedrijf van Pinkpop-organisator Jan Smeets, Megaland. Buurtbewoners en het naburige hotelrestaurant Overste Hof hebben bezwaar aangetekend en vroegen de Raad van State de vergunningen ongeldig te verklaren. Een adviesgroep van de Raad van State was het daarmee eens. De gemeente zou nu, na een vernietigingsbesluit, de procedure opnieuw moeten starten. "Pinkpop gaat gewoon door, met of zonder vergunning", brieste Jan Smeets na de zitting. "We hebben een afspraak met de gemeente Landgraaf." De Raad van State doet binnen zes weken uitspraak.
(Bron: De Telegraaf 19 maart 1997)

LANDGRAAF, maandag Pinkpop 1997 gaat gewoon door, ondanks het feit dat de afdeling rechtspraak van de Raad van State de milieuvergunning van het grote popfestival heeft vernietigd. De Limburgse gemeente Landgraaf zal een oogje dichtknijpen en de maatregelen die Pinkpop neemt om alles in goede banen te leiden, gedogen. Dat heeft organisator Jan Smeets gisteren bekendgemaakt.Afgelopen vrijdag vernietigde de Raad van State de milieuvergunning omdat Pinkpop niet voldoende had aangegeven hoe de verkeersoverlast van komende en gaande bezoekers kan worden beperkt. De 28ste editie van Pinkpop is op 17, 18 en 19 mei.
(Bron: De Telegraaf 14 april 1997)

Maandag 19 mei
Rond kwart voor tien gingen de poorten van het terrein open en er waren al veel mensen om naar binnen te gaan.
Jan Smeets zelf verzorgde de openingswoorden op de podia. Bij het noordpodium een uitgebreid stuk. Dankzij de regen van zaterdagnacht en zondag was het een grote modderzooi geworden. Om het een weg te werken hadden ze 'al het hooi uit Limburg' opgekocht. Een van die boeren had tegen Smeets de opmerking gemaakt dat het voor zijn varkens waren waarop die antwoordde die dat wij tenminste de pest niet hebben. 1-0. Of het echt waar is, ik weet het niet maar in zo'n sfeer maakte dat niet uit. Toen was het woord aan Lebbis en Janssen die verder de presentatie op zich namen. Zelfs rappend kwamen de cabaretiers ook met filosofische stellingen: 'Brand Bier', met een knipoog naar een dranksponsor... (Bron: Bart de Grood)

Tracy Bonham
Het wachten op een nieuw album van Tracy Bonham duur de vier jaar, maar toch zal de Amerikaanse Singer-songwriter de draad relatief makkelijk op kunnen pakken. De reden: de spierballenrock met vioolversiering op Down Here is geknipt voor de allergrootste podia. Niet voor niets was het Bonham die in 1997 - met roze pruik - een van de meest spraakmakende optredens van die betreffende pinkpop-editie verzorgde. Getraind in klassieke muziek en jazz stort de oorspronkelijk uit Oregon afkomstige Bonham zich pas begin jaren ’90 op de rockmuziek onder invloed van Nirvana en Pixies. Haar gave om korte, catchy pop(punk)songs te schrijven wordt al snel door verschillende platenlabels opgemerkt. En sinds 1996 kennen we haar allemaal van de hit Mother, Mother. Maar wat wilde ze nou eigenlijk tegen haar moeder zeggen? Haar nieuwe single is het antwoord: Behind every good woman lies a trail of men...
(Bron: OOR, OK)
Tracy Bonham scoorde met de krachtige single Mother, Mother van haar debuutalbum The Burdens of Being Upright. Werd genomineerd voor twee Grammy Awards: Best Female Rock Vocal Performance en Best Alternative Music Performance.
Om zoveel mogelijk van Alanis Morisette te verschillen kleed Tracy Bonham zich 'anders'. Met gebleekt haar in een felrose jurk probeert ze een beetje op Björk te lijken. Stevige rock werden met de Tracy's viool ondersteund. En haar zang kan op z'n minst opvallend worden genoemd.
Death In Vegas
Ga ergens vooraan staan, in het midden. Je hoeft niet te dansen, maar zorg dat je geen stijve nek hebt. Open af en toe je ogen voor de filmprojecties van Britse kunstenaar en techno-DJ Richard Fearless. Dit is zijn band, en die van Tim Holmes. Je vindt ze naast elkaar, rechts achter in de opstelling van de Death In Vegas Live Experience. Een fenomenale drummer, twee gitaristen, een bassist, een toetsenist, een saxofonist en een trompettist volmaken de line-up van één van de beste groepen die dit jaar langs de podia gaat. Het is geen techno, het is geen rock, het is geen dubreggae, het is geen soul, het is geen funk. Het is het allemaal tegelijk. Maar bovenal is het een hypnotiserende groove.Death In Vegas bezorgt je een mindfuck waar je gelouterd vandaan komt.
(Bron: OOR, JdW)

Counting Crows
August And Everything After was medio ’93 hard op weg richting ramsjbak toen het debuutalbum van Counting Crows plotsklaps doorschoot naar een verkooppiek van enkele miljoenen. Het grote publiek had blijkbaar even tijd nodig om de geslaagde songs van het zeskoppige gezelschap uit San Fransisco te doorgronden, maar in het kielzog van de prachtsingle Mr. Jones was het dan ook meteen goed raak. Onbetwist leider Adam Duritz, samen met gitarist David Bryson verantwoordelijk voor de meeste composities, koppelt zwaarmoedige lyriek aan een muzikale omlijsting die refereert aan het vroege werk van Van Morrison en The Band. Soms neigt dat naar holle bombast, maar op hun recentelijk verschenen vierde plaat This Desert Life heeft men eindelijk een afgewogen balans weten te vinden tussen Duritz’ klaaglijk gezongen teksten en de weelderige arrangementen. Tel daarbij de uitermate geïnspireerde Nederlandse optredens afgelopen maart op en de reprises kunnen al niet meer stuk.
(Bron: OOR, MH)

Pinkpop 1997 op nederland 3
NPS, VARA en VPRO verzorgen op 19 mei (Tweede Pinksterdag) een rechtstreeks, bijna 10 uur durend verslag van de 28e editie van Pinkpop. De TV-registratie wordt op Nederland 3 uitgezonden van 12.10 tot 23.10 uur, met enkele onderbrekingen. Bands op alle podia komen aan bod. Live-registraties en hoogtepunten worden afgewisseld met korte reportages, back-stage-interviews en door publiek zelfgemaakte video-opnamen. Het vertrouwde presentatieduo Jan Douwe Kroeske en Bram van Splunteren is dit jaar uitgebreid met Marco Roelofs, zanger van de populaire Limburgse punkband De Heideroosjes.

Het eerste deel van 12.10 tot 18.55 uur zal een reportage bevatten van de zaterdag met bands als Marilyn Manson, Korn en The Roots. Ook veel bands van de zondag komen aan bod, zoals Placebo, Rammstein enThe Orb. Een groot deel van de uitzending bestaat uit live opnamen van de optredens op maandagochtend en -middag. Daarbij gaat speciale aandacht uit naar vier bands, waarvan korte portretten zijn gemaakt. De makers bezochten Nada Surf in New York en Tracy Bonham in Boston en volgden Supergrass en The Gathering een dag in Nederland. Verder in dit deel veel interviews met artiesten en sfeerbeelden van het festivalterrein.

In de avonduitzending, van 20.00 tot 23.10 uur, worden de afsluitende top-acts op het noord- en zuidpodium ruimschoots uitgezonden, zoals d'EUS, Live, Bush en Beck. Deze uitzending bevat tevens interviews en concertdelen van de zondag, en wordt besloten met een overzicht van de hoogtepunten van Pinkpop.
Hilversum, 11 april 1997.

Tweede Pinksterdag Pinkpop-dag 1997
Zoals de laatste jaren gebruikelijk verzorgen NPS, VARA en VPRO ook dit jaar op Tweede Pinksterdag een rechtstreeks, bijna 10 uur durend verslag van (de 28ste editie van) Pinkpop. Presentatie: Jan Douwe Kroeske, Bram van Splunteren en Heideroosjes-zanger Marco Roelofs. Uiteraard kan niet álles door radio en tv gecovered worden, er moet worden gekozen. Op deze pagina’s naast een overzicht van álle groepen die optreden.
De Groepen (in alfabetische volgorde)

Atari Teenage Riot
In 1992 werd het een aantal Berlijnse jongeren duidelijk, dat de eens zo vernieuwende rave-cultuur volkomen mainstream was geworden. In reactie op de pogingen om politiek buiten de deuren van de houseclubs te houden, richtte de dj Alec Empire de groep Atari Teenage Riot op, die de bron van de digitale hardcore aanboorde. Atari Teenage Riots wil het publiek weer wakker schudden, politiek besef bijbrengen en een revolutie ontketenen. ‘Riot music produces riots,’ aldus Empire. Als band met een missie wil Atari Teenage Riot anarchie, zowel op politiek als op muzikaal niveau.

Beck
Uiteraard sluit the Artist of the Year 1996 het Pinkpopfestival af. Beck brengt zijn publiek graag in verwarring met uiteenlopende stijlen, die variëren van folk en blues tot hiphop en noise. Zijn cd Odelay werd door OOR uitgeroepen tot beste plaat van 1996.

Bush
Grungy muziek van een Britse formatie, wiens single Glycerine de top 40 van de Nederlandse hitlijsten haalde. Bush’ nieuwste cd, Razorblade Suitcase, werd geproduceerd door niemand minder dan Steve Albini, die ook werkte met onder meer de Pixies en Nirvana.

Cake
Vijfmansformatie uit Sacramento die zich niet in één enkel genre laat vangen. Alternatieve rock, pop, rap, funk, jazz en lo-fi; het zijn slechts enkele invloeden die de muziek van Cake laat horen.

Cooler Than Jesus
Vorig jaar verliet deze band de Nu Of Nooit-finale met deelname aan de Grote Prijs van 1997. Momenteel werkt Cooler Than Jesus aan een nieuwe cd.

Counting Crows
Sinds de hit Mr. Jones in 1994 staat deze post-grunge band al op het verlanglijstje van Pinkpop. Dit jaar zullen de rocksongs van zanger/tekstdichter Adam Duritz dan eindelijk in Landgraaf te beluisteren zijn.

Death in Vegas
DJ Richard Fearless en Steve Hellier kneden reggae, jazz, hiphop, rock en acid tot een eclectisch geheel.

dEUS
Eén van de publieksfavorieten. Met de legendarische cd In a Bar under the Sea, waarop een mix van pop, avantgarde en improvisaties, is deze Antwerpse band definitief doorgebroken.

Descendents
Dit viertal stond begin jaren ’80 aan de wieg van de punkpop-beweging. Inmiddels zijn zij de grote inspiratiebron voor bands als Green day en The Offspring.

Eels
Dit Amerikaanse gitaarrocktrio, geleid door zanger/songwriter/gitarist E, baarde vorig jaar veel opzien met de cd Beautiful Freak. Het nummer Novocaine for the Soul werd zelfs een hit.
Opvallende en leuke muziek kwam iets later van het noordpodium van Eels. De Amerikaanse groep maakte rare geluidjes, op de gratis-pinkpop cd hadden ze al mijn aandacht getrokken met Susan's House, ook live was het een vrolijk nummer. Alhoewel veel van E's muziek is geinspireerd door problemen binnen zijn eigen familie zijn de nummers leuk en goed om aan te horen.` Zeker de moeite waard om in de gaten te houden!

Setlist:
Not Ready Yet, Livin' Life, Susan's House, Novocaine For The Soul, Rags To Rags, A Most Unpleasent Man

Faithless
Popgroep van houseproducer Rollo Armstrong. Live voert deze veelkoppige formatie het publiek via funky nummers naar een uptempo climax

Fountains of Wayne
Tegenstanders noemen het wegwerppop, maar liefhebbers van de tot voor kort nog onbekende band Fountains of Wayne hebben de titelloze debuut-cd alvast uitgeroepen tot favoriet zomerpopalbum van 1997. De uit New York afkomstige zangers/songwriters Adam Schlesinger en Chris Collingwood schrijven onbezorgde liedjes, waarin invloeden doorklinken van zowel The Beach Boys en The Byrds als Weezer en The Posies. En niet te vergeten Cheap Trick, waar het duo altijd trouw fan van is geweest. Als ambachtelijke songschrijvers weten zij jaren ’90 nerdpunk te combineren met cheesy hitjes uit de jaren ’70 en ’80.
Hun teksten zijn vrolijk en zonder al teveel diepgang en gaan veelal over hun vrienden, meisjes en auto’s, zoals ook uit de opzettelijk lullige titels blijkt. Over het nummer ‘You Curse at Girls’ zegt Collingwood: ‘Het was een uitdaging om een goeie song te schrijven met een hele slechte titel en te kijken of we ermee weg konden komen.’

The Gathering
Rond het optreden op Pinkpop zal ook de nieuwste cd Nighttime Birds van deze formatie uit Oss verschijnen. Omschrijft zichzelf het liefst als ‘progressieve popband met metal-invloeden’.
Op Pinkpop werden ze vorig jaar nog als mensen van de catering aangezien. Maar dat zal ze ditmaal niet snel meer gebeuren. The Gathering heeft furore gemaakt dankzij de CD Mandylion en de daarvan afkomstige CD single Strange Machines. Een op het eerste gehoor vreemde combinatie van loodzware metalen gitaarmuren en een sprookjes achtige atmosfeer. Met de hoge, heldere uithalen en de frisse, bezielde presentatie van zangeres Anneke van Giersbergen als slagroom op de cake. Vergeten is de CD Always, waarmee de van oorsprong Osse formatie in 1992 veelbelovend debuteerde en waarop een death-grunt met ijle dameszang werd gecombineerd. Uit het geheugen gewist is zeker de controversiele opvolger Almost a Dance, door sommigen bejubeld, maar door even zo velen beguisd. The Gathering heeft tijd nodig, zoveel is wel duidelijk. Hun albums moeten als het ware 'vrienden van je worden', zeggen ze zelf. O, een ogenblikje. Een nieuwe vriend staat voor de deur. Krijg The Gathering. Dat is de nieuwe CD Nighttime Birds, waarin ditmaal de natuur centraal staat. Dag vogels, dag bloemen... (Bron: OOR, Concertkrant Live 1997, by HvdH) Zie ook Pinkpop 1996

Johan
Viermansformatie uit Hoorn, wiens cd ‘Het Debuut der Lage Landen’ recentelijk is uitgebracht in de VS. Johan komt uit de stal van het onafhankelijke label Excelsior Recordings, dat onder meer ook Daryll Ann onder zijn hoede heeft.

Korn
Harde, rauwe rockband met hardcore/metal- en hiphop-invloeden. Zanger Jonathan Davis haalt het uiterste uit zijn stembanden, alsof hij tientallen demonen uit te drijven heeft. Zie ook Pinkpop 2000

Kula Shaker
Acid-rock verweven met Oosterse mystiek. Vestigde vorig jaar de aandacht op zich met de single Grateful when you’re Dead (inderdaad, een verwijzing naar) van het debuutalbum K.
Opvallende nieuwkomer Kula Shaker zorgde voor de aparte geluiden op het Zuidpodium. Ook de zanger, die wel wat weg had van Bowie 20 jaar terug, zorgde voor opvallend geluid. Pinkpop als tussendoortje terwijl ze Europa rondtrekken als voorprogramma van Aerosmith. Daarom niet zo opgelet en gewacht tot een week later de band een goed indruk achterlieten zelfs als voorprogramma. (Bron: Bart de Grood) Zie ook Pinkpop 1999

Lamb
De breakbeats van Andrew Barlow en de dromerige zang van Louise Rhodes maken de muziek van Lamb tot een bijzondere mix van drum & bass en jazz.
Zie ook Pinkpop 1999 en Pinkpop 2002

Limp Bizkit
(Nog) onbekende band uit Amerika, die rock, metal en hiphop met elkaar weet te combineren. Limp Bizkit houdt er een stevige vriendschap op na met Korn, wiens producer zich ook bemoeide met het debuutalbum Three Dollar Bill. Zie ook Pinkpop 2001

Live
Meeslepende rock van een Amerikaans viertal, dat invloeden van U2, R.E.M. en Pearl Jam heeft samengevoegd tot het echte Live-geluid. Hun tweede cd, Secret Samadhi, kwam begin dit jaar uit.
De band waar ik voor ging Live. 'Throwing Copper' en 'Secret Samadhi' voorspelden goede muziek en dat werd het. Stonden ze eerder nog voor een uitverkocht Paradiso, nu kregen ze alle aandacht van een groot deel van Pinkpop. Dankzij 'Secret Samadhi' goed in de aandacht gekomen en langzaam uitgegroeid tot hoofdact alhoewel Beck het later zou afsluiten. Het was dan ook de enige band die te laat begon en zelfs met toegift kwam. Helaas door een stel eikels die zonodig moeten crowdsurfen niet alle aandacht bij het optreden kunnen houden. Constant moeten opletten of ik geen schoen tegen m'n kop kreeg.... Maar toch een goed optreden gezien. Veel van hun laatste album klonk live zeer goed. Voor mij het optreden waar ik helemaal uit m'n dak kon gaan.... Maar natuurlijk ook oudere als 'I Alone' en 'Selling the drama' voor mij een goede afsluiting van pinkpop 1997! (Bron: Bart de Grood) Zie ook Pinkpop 2000 en Pinkpop 2002

Marilyn Manson
Shock-rockband Marilyn Manson, vernoemd naar Marilyn Monroe en Charles Manson, staat bekend om zijn duistere muziek, videoclips en optredens. Wegens aanstootgevend gedrag werd voorman ‘Reverend Marilyn’ al twee keer gearresteerd tijdens concerten in de VS. De band wordt vaak in één adem genoemd met KISS, Ozzy Osbourne en Alice Cooper en schreef twee tracks voor David Lynch’ film ‘Lost Highway’. Ook heeft MM nauw contact met Nine Inch Nails’ Trent Reznor, die ook hun laatste cd, Antichrist Superstar, produceerde. Een cd waarover MM zelf zegt, dat het ‘een muzikaal ritueel is om de apocalyps mee over ons af te roepen’. Fans van MM zweren bij de industriële rock met gothic metal-invloeden, tegenstanders vinden het een aanstellerig clubje, wiens muziek totaal ondergeschikt is aan het zogenaamd satanische image.

Morphine
Sfeervolle pop zonder gitaren, maar mét zang, sax, tweesnarige bas en drums. Sinds maart ligt de vierde cd van deze band, Like Swimming getiteld, in de winkels.

Nada Surf
Powerpunk van een New Yorkse band die vooral naam maakte met de single Popular. En met de douchescene in de bijbehorende clip, die niet in goede aarde viel bij het conservatieve Amerika.

The Orb
Geesteskind van ambient-pionier Alex Paterson en gevierde afsluiter van Pinkpop ’94. Bracht onlangs de nieuwe cd Orblivian uit, waarop de abstracte klanken weer hoogtij vieren.

Osdorp Posse
Godvaders van de Nederrap. Op hun zesde cd Geendagsvlieg brengen deze hardcore hiphoppers uit Amsterdam wederom ijzersterk materiaal ten gehore.
Nederlandse Metal-rap zou ik het noemen, het product en kenmerk van Osdorp Posse. Harde muziek met stevige, snelle rap. Al eerder had ik van ze gehoord via radio en TV maar niet op zo'n manier dat ik dacht dat ik die moest zien, dat veranderde tijdens het optreden. Met fakkels kwamen ze op het podium en in het publiek hadden diverse ook fakkels meegenomen zodat het hele veld snel vol rook was. Ondanks dat ik er de helft niet van verstond aanstekelijke muziek. Maar ook de intro's van voornamelijk Def P. zijn zacht gezegd opvallend. Schoppen tegen alles wat een beetje gezag heeft of denkt te hebben. De groep zelf was minstens net zo enthousiast als het publiek. Veel gespring op het podium en crowdsurfing in het publiek of beter gezegd boven het publiek. Leuk om te zien maar zoals later bleek minder leuk als je er onder staat. Een verrassing voor mezelf dat ik het zo leuk vond! (Bron: Bart de Grood)

Placebo
Alternatieve gitaarband uit de Britpop-scene, die hoge ogen gooit met de single Nancy Boy. Zanger/gitarist Brian Molko beschrijft het Placebo-geluid als ‘punkpop for postponed suicides’.Zie ook pinkpop 2003

Rammstein
De industriële muziek van Rammstein voert al lange tijd de boventoon in Duitse ‘Tanz-Metal’-kringen. De groep staat momenteel in de belangstelling vanwege hun twee tracks in de nieuwe David Lynch film ‘Lost Highway’. Zie ook Pinkpop 2002

Red Snapper
Red Snapper is een grotendeels instrumentale band, die muziek beschouwt als iets visueels en met geluid een beeld wil creëren. De nummers doen dan ook vaak denken aan filmmuziek, voor spionage-achtige film noirs, vol jazzy invloeden en hier en daar een steel guitar. Maar de formatie uit Londen brengt ook vormen van techno, dub, breakbeats, drum & bass en trip-hop voort. Al met al is de muziek van Red Snapper niet makkelijk te definiëren. Ook bij hun eigen label Warp, gespecialiseerd in vernieuwende elektronische muziek, blijft de band altijd een wat vreemde eend in de bijt. Live weet Red Snapper het gebruik van technische snufjes tot een minimum te beperken en een zeer pure groove ten gehore te brengen.

Republica
Deze Engelse band scoort momenteel hoog met de vrolijke single Ready to Go. Een combinatie van jaren ’80 wave en jaren negentig dance, ondersteund door gitaren.

The Roots
Overschrijdt de grenzen van hiphop met echte instrumenten als drums, bas, toetsen, saxofoon en trompet. Op hun laatste cd, Illadelph Halflife, is onder meer te gast zanger Q-Tip van A Tribe Called Quest.

* Jim Rose Circus Side Show Voor de liefhebber van de ultieme freakshow is Jim Rose’ Circus een absolute must. Het merkwaardige gezelschap verorbert zwaarden, scheermesjes, glas, maden en andere lagere levensvormen, doorboort zichzelf en jongleert met kettingzagen en grasmaaimachines. Maar ook brengt de Sideshow een aantal nieuwe acts, zoals het Women Sumo Wrestling (‘Feel the earth shake while nearly 800 pounds of human female flesh collide in the ring!’) en het Mexican Transvestite Wrestling.

Silverchair
Australisch drietal met een gemiddelde leeftijd van 18 jaar. Op hun nieuwe cd Freakshow zijn wederom invloeden van Nirvana, Pearl Jam en Smashing Pumpkins verwerkt tot volwassen gitaarrock met hitpotente nummers.

Skik
Driemansformatie uit Drenthe, die met zijn tweede album Niks is Zoas ’t Lek weer voor een elementaire, Drentstalige rockplaat gezorgd heeft.

Supergrass
Enthousiast trio uit Oxford uit de Britse indie-hoek. De single Richard III van hun onlangs verschenen, tweede cd In It For The Money, staat al hoog in de Engelse hitparade.
Wat een wereld van verschil bij Supergrass. Het trio rond zanger/gitarist Gaz Coombes stond te spelen met de flair van de allergrootsten en reeg de ene bruisende melodie aan de andere.
Voor het podium krijgt iemand een idee: aangespoord door de naam van de band plukt hij wat hooi van de grond en gooit het in de lucht. Plots begint de rest van het publiek zijn voorbeeld te volgen. Binnen twee minuten ligt de frontstage en een stuk van het podium bedekt onder een laag van 30 centimeter. De cameraman van de Nederlandse tv moet voortdurend het droge gras van zijn scherm vegen en maakt zich boos. ,,Waarom verspillen jullie al dat gras, er is al zo weinig groen'', reageert Gaz Coombes. Een beetje een zure opmerking, maar Supergrass was wel fantastisch.

System 7
Eigenzinnige ambient, techno en electronische muziek van het duo Steve Hillage (voormalig Gong-gitarist) en Miquette Guraudy.
(Bron: VPRO Pam van der Veen)

Showbeest Beck legt de lat hoog
Het is half elf op een maandagmorgen als we de draf- en renbaan van Pinkpop in Landgraaf opwandelen en getroffen worden door een aha-erlebnis van jewelste: op het Noord-podium zetten Fountains of Wayne hun eerste akkoorden in, links in de tent test een roadie een microfoon en achter ons braakt een gettoblaster de rechtstreekse radio-uitzending van Pinkpop uit. Jawel, het festivalseizoen '97 is begonnen zoals dat van vorig jaar eindigde: als een muzikale supermarkt waarin gitaren en beats je langs vier kanten tegelijk in oog en oor gesplitst worden. Pinkpop was okee als opener: weinig bands ontgoochelden echt, we zagen enkele goeie concerten en eentje zullen we nooit meer vergeten: dat van top of the bill Beck. Hem bekijken we net als dEUS, Osdorp Posse, Live, Supergrass en Silverchair door een T/W-brilletje. De meest opvallende Pinkpop-acts die niet naar T/W komen, zetten we in een ander stukje voor u op een rijtje.

Heel wat mensen vragen zich af welk pilletje Herman Schueremans geslikt had toen hij de Australische grunge-tieners van Silverchair op de T/W-affiche zette. Eerlijk gezegd weten we het na maandag nog altijd niet. Op het podium: drie knaapjes die net uit hun chirobroek gegroeid zijn. Ze kunnen niet meer dan 16 zijn en dat is drie jaar ouder dan de meisjes die als haringen in een ton op de eerste rij samengeperst stonden. Op hun kamertje hangt Silverchair tussen Boyzone en George Michael. Abuse me zingt hun zanger, terwijl je weet dat een nul voor spieken het ergste is wat hem ooit overkomen is. Silverchair klonk zoals Pearl Jam wel 's in de engste nachtmerrie van Eddie Vedder klinkt. Iemand zou hen weer naar school moeten sturen en hen een goeie stiel laten leren.
Ook niet te pruimen: Osdorp Posse. De op Pinkpop razend populaire Amsterdamse rapgroep schold op alles en iedereen, maar vergat zelf een alternatief te bedenken dat langer dan twee minuten de hip hop-clichés oversteeg.

Vlaggen
De Indiase goeroe Adi Da moet er heel wat volgelingen bij hebben gekregen hebben sinds Ed Kowalzcyk van Live reclame voor hem maakt. Tenminste als het grote succes van Live maandag een maatstaf is. De band gedroeg zich als de perfecte supergroep: goeie songs te over, haarfijn gespeeld en gezongen, maar wij misten de bezielde, gepassioneerde rockgroep die vorige maand in de AB zo overrompelde.
,,Ik voel me verplicht om te vragen hoe het met jullie gaat'', zei Kowalzcyk. ,,Dat is mijn job.'' Hij had het bijvoorbeeld ook kunnen menen. Het publiek trok er zich niets van aan. Eén meisje kroop omhoog langs de stok van één van de tientallen opgestoken vlaggen. Vlaggen liegen nooit: Live was op Pinkpop zo populair als U2 op T/W '83.
Een Belgische vlag op de derde rij was het eerste wat Tom Barman van dEUS zag toen hij het podium opstapte. In hetzelfde roze truitje waarin hij de hele dag lang overal in de frontstage gesignaleerd werd. Barman moet bijna alle andere Pinkpop-bands gezien hebben en wist dus hoe zwaar de concurrentie woog.
Niet dat die van dEUS zich daardoor nog uit hun lood lieten slaan. De Belgen waren een uur lang compleet zichzelf: soms briljant, soms rotslecht, soms spannend en vervelend in één en dezelfde song. Bijvoorbeeld toen Barman het mooie Hotellounge onderbrak omdat hij gitarist Craig Ward een nieuw ideetje wilde laten uitproberen. Toch hoed af voor de manier waarop de muziek van dEUS steeds eigenzinniger wordt en je het idee geeft: er mogen nog honderd professoren afstuderen aan de rockschool in L.A., voor dEUS zullen ze nooit een labeltje uitvinden.

Nar
Hetzelfde kan gezegd worden van Beck. Hij was de nar die Pinkpop als afsluiter nodig had na de serieux van Bush en Live. Weg was de timide folkie die vier jaar geleden debuteerde met Loser. Beck gedroeg zich als een showbeest dat eindelijk ontdekt heeft hoe hij het rijke collage-geluid van zijn platen live moet vertalen. Het heeft even geduurd, maar hij kan er ook niet aan doen dat hij vijf ideeën in één song stopt, daar waar de rest van het peloton al blij is met een half.
Vanaf de eerste seconde dat Beck - net als zijn vijf begeleiders gekleed in een seventies disco-pakje - het podium inpalmde, vielen er monden open. Hij danste, zong, rapte en zweepte het publiek op met het onverstoorbare zelfvertrouwen van Prince in zijn beste dagen.
Akoestische folkballads werden zonder verpinken afgewisseld met songs vol rockende gitaren of dance-beats uit de sampler. Eén keer snoerde hij iedereen solo en a capella de keel. Maar wat Beck ook uitspookte, het zag er allemaal bijzonder grappig uit en het klonk onweerstaanbaar groovy. Het was alsof de funk van James Brown, de hip hop-flavor van Chuck D. en de bakkebaarden van Elvis voor het concert in hem gevaren waren. Beck legde de lat voor het vervolg van het festivalseizoen bijzonder hoog. Vanaf nu meten we de concurrentie met de maatstaf: waren ze beter of slechter dan Beck op Pinkpop.
(Bron: Het Nieuwsblad 21 mei 1997 door Geert Desmet)

Pinkpop 1997: A huge success!
The 28th Pinkpop festival in Landgraaf (Limburg, Netherlands) was again a big success. With great names like Live, Bush, Supergrass, dEUS, Beck, Tracy Bonham, The Gathering, Osdorp Posse and more! Three days of great music, many people, but especially a fantastic atmosphere. The last day (Moday, May 19th) was for the biggest part live on TV in the Netherlands.

Pinkpop is the oldest festival of Europe. It was organised for the 28th time this year. Originally Pinkpop was just a local party with some unknown bands, but now it the second best visited festival in the Netherlands after Dynamo Open Air with about 40.000 people coming to Landgraaf.

Pinkpop '97. Opnamen van zaterdag en zondag, met o.a. The Roots en Rammstein en een rechtstreekse uitzending van het optreden van o.a. Tracy Bonham, Supergrass, The Gathering, Bush en Beck. Ned.3, 12.10-17.52u., 20.00-22.00u. en 22.11-23.16u.

Advertorial



Startpagina
© design door J. Wertz 2000-2012